
Brzmi znajomo?
To dziecko, które wierzy w przepis. Wystarczy wykuć właściwe ruchy we właściwej kolejności i zagrać je szybko, a wygrana ma przyjść sama. Przy śniadaniu ogląda filmiki o debiutach i błyskawicznie gra długie warianty, prawie nie patrząc na szachownicę. Końcówki? „Najpierw trzeba do nich dojść”, mówi, i nigdy się ich nie uczy.
Johannes spędza cały miesiąc nad jednym debiutem, bo dla niego debiut to cała partia. Kłopot zaczyna się tam, gdzie kończy się książka, a następnego ruchu nikt nie zapisał. Wygrana z nim pokazuje twojemu dziecku, do czego służy książka: prowadzi do dobrej pozycji, a od tego miejsca partię i tak trzeba rozegrać.
Johannes: popisowe ruchy
Johannes przychodzi, gdy jest pełnia, z jednym debiutem wykutym na pamięć.
W każdym przykładzie czarnymi gra Johannes.
Książka, ruch po ruchu
Zna na pamięć każdy ruch swojego debiutu, nawet tam, gdzie jedno potknięcie by go kosztowało.
Tam, gdzie kończy się książka
Zagraj dowolny ruch, którego nie zna jego książka, a będzie musiał myśleć sam. Nadal jest silny, ale od tej chwili może popełniać błędy.
Końcówka, której nigdy się nie uczył
Gdy zostaje mało bierek, do końca partii gra słabiej.