
Brzmi znajomo?
To dziecko, które dobrze liczy warianty, ale nie ma cierpliwości do spokojnej strony szachów. Gdzie stoi pionek, jakich pól potrzebuje skoczek, czy wymiana coś daje: dopóki nic nie ginie, nic z tego nie wydaje się ważne. Liczenie to prawdziwe szachy, a reszta wygląda na zawracanie głowy.
Na tym polega niezdarność Simena, a jego to bawi. Wygrana z nim pokazuje twojemu dziecku, że właśnie w tym zawracaniu głowy później rozstrzygają się partie: słabe pionki, które sam sobie zrobił, figura zaparkowana na brzegu, silna figura wymieniona na słabą.
Simen: popisowe ruchy
Trzy rzeczy, na które warto uważać w partii z Simenem.
W każdym przykładzie czarnymi gra Simen.
Sam psuje własne pionki
Bawi go psucie własnych pionków i często wybiera ruchy, po których zostają słabe.
Bezpiecznie, ale na złym polu
Zaatakuj jedną z jego figur, a ucieknie, ale często na gorsze pole, na przykład na brzeg, gdzie niewiele może.
Równa wymiana, która ci pomaga
Wymienia bierki o równej wartości, ale nie te, które trzeba: swojego silnego skoczka za twojego słabego gońca, tego, który utknął za twoimi pionkami. Na papierze to równo. Na szachownicy twoja pozycja się poprawia.